Hakan dalgın dalgın yolda yürüyordu. Yanından geçen arabaların sesleri, düşünceli zihninde yalnızca vızıltıdan ibaretti. Hava oldukça kapalı ve soğuk, kar yere henüz yeni düşmüştü. Her adımında kardan dolayı çıtır çıtır sesler geliyordu. Oysa Hakan tüm bunların farkında bile değildi. Zihni uzun zamandır yorgun ve karmakarıştı. Öyle ki geceleri düşünmekten uyuyamaz hale gelmişti.
Okula vardığında öğretmenler odasındaki yerine oturmuştu. Hakan şehrin merkezindeki bir ortaokulda matematik öğretmeniydi. Düşünceli, bir o kadar dalgın görünüyordu. Durumunu fark eden zümre arkadaşı Semih usulca yanına oturdu.
“Hayırdır Hakan öğretmenim, umarım ciddi bir sıkıntın yoktur.” Hakan, derin düşüncelerinin arasından sıyrılıp arkadaşına baktı.
“Ciddi mi değil mi, henüz karar vermedim Semih öğretmenim. Ama artık canımı epey sıkıyor.”
“Anlat hele, ciddiyet durumuna birlikte karar verelim.” Hakan derin bir nefes aldı. Zihnindekileri toparlamaya çalıştı, ardından anlatmaya başladı.
– Semihciğim biliyorsun babam vefat etti ve biz annemle beraber yaşıyoruz. Aslında bundan şikayetçi de değilim. Ama son zamanlarda fark ettiğim bir durum var. Sanki annemin izin verdiği ve onun istediği bir hayatı yaşıyorum. Ne zaman bir şey yapsam, çocukmuşum gibi müdahale ediyor. Hatta bazen benim yerime karar verdiği bile oluyor. Sorumluluğu bana ait olan konularda da söz sahibi. Hoş bir şekilde bunu neden yaptığını soruyorum. “Senin iyiliğin için, sen benim hala küçük oğlumsun.” diyor. Sence bu anne oğul ilişkisi gerçekten sağlıklı mı?
Semih bir süre sessiz kaldı. Belli ki söyleyeceklerini kafasında toparlayıp, tartmak istiyordu. Çünkü aile meseleleri her zaman oldukça hassastı.
İyiliğin için…
– Kardeşim, annen belli ki otoriter bir hanım. Ama sanırım otoriteyi biraz yanlış anlıyor. Sorumluluğu bize ait olmayan konularda karar verme yetkimiz yok. Eğer olsaydı, bu karşı taraf için zulme dönüşürdü. Birlikte yaşadığımız insanlara, bir durum olduğunda güvenmek zorundayız… Peki, sen evde annenle nasılsın?
Hakan’ın yüzü asılarak gözlerini yere indirdi.
– Annem ne isterse onu yaparken buluyorum kendimi. Açıkçası bunu da birkaç gün önce fark ettim. Arabamı değiştirmek istediğimi söylediğimde çok kızdı ve izin vermediğini söyledi. Ben de ondan izin istemediğimi söyleyince küstü. O günden beri de benimle konuşmuyor.
Sağlıklı sınırlar…
Semih düşünceli şekilde başını salladı. “Hakan öğretmenim, anneciğin muhtemelen otoritesinin sarsıldığını düşünüyor. Bu da onu telaşlandırdığı için daha sinirli yapıyor. Benden bir tavsiye istersen; yine de annenin gönlünü al. Ama sınırlarını çizmen de bu noktada çok önemli. Madem konu buraya kadar geldi, kendi lehine davranabilirsin. Şunu unutma derim Hakan öğretmenim. İçin rahat olsun, annene sınır çizmen onu sevmemek ya da ona saygısızlık etmek değildir. Sadece senin de artık büyüdüğünü ve kendi yetki alanında karar verebileceğini göstermen gerekir. İnan bana, sağlıklı sınırlar ilişkinizi de rahatlatır ve daha mutlu olursunuz.”
Hakan’ın yüreği bir nebze olsun serinlemişti. Aslında kendisi de arkadaşı gibi düşünüyordu. Sadece annesine nasıl davranacağını bilemiyordu. Annesi onun en yumuşak karnıydı. Bu zamana kadar tüm zorlukları birlikte göğüslemişlerdi. Onu yok saymak, hayatı boyunca isteyeceği son şeydi.
Peki sınır çizmek, gerçekten yok saymak mıydı?
Her ilişki gibi anne-oğul ilişkisi de zamanla dönüşüyordu. Çocuk büyüyor, roller değişiyordu ama sınırlar aynı kalıyordu. Oysa sınırlar sevgiyi azaltmıyor, aksine onu sağlıklı hale getiriyordu. Bunu fark edebilmek de büyük cesaret istiyordu. Ders zili Hakan’ı düşüncelerinden çekip aldı.
Yine yeni bir ders başlıyordu. Biraz çarpma, biraz da bölme…
Belki de asıl mesele, hayatın görünmeyen denklemlerini çözebilmekti.
31 Responses
Allah yaratırken portakalı bir bütün yaratmış onun içinde bile dilimler arasına sınırlar koymuş bu sınırlar onu ezilmekten suyunun akmasından korumuş. Bir bütünün içinde bile sınırları bize göstermiş sınırın ne kadar koruyucu ve güvenli alan olduğunu anlatmış
Sınırlar bu hayatta ki kalitendir
Sorsan herkes sınırını biliyor…
Sorun sınırını bilmemek…
Sınırını bilsin istiyoruz ama biz ne kadar sınırlarımıza hakimiz….
Bir bakmak gerekir…
Hayatta her şeyin bir sınınırı var; ülkelerin, insanların, ilişkilerin… ve bu sınır iki tarafın faydası içindir. Sınır olmazsa birileri benim yerime karar veren olmaya başlıyor ve ben bunu ototrite sanıyorum. halbuki otorite bu değil otorite keyiflidir…
Sınırlarını bilmeyen insanlar; ilişkileri ne kadar yıprattıklarının ve karşı tarafı, aşılmaz duvarlar örmeye zorladıklarının farkında değiller maalesef. Zıddı, zıddını var ediyor.
İnsan yeni tanıştığı biri ile sınırlarını daha kolay yönetirken yakınındaki kişilerle olan ilişkilerinde farkında olmadan sınırlarını silikleştirebiliyor. Sadece annemizle değil, iş arkadaşımız, kardeşimiz, kuzenimiz, okul arkadaşlarımız… Yakın bir arkadaşımız, ona henüz fikrini sormadığımız halde yapacağımız bir iş ile ilgili hemen tavsiyeler vermeye başlayabiliyor. Arkadaşınız her buluşmanızda arabanızla onu evine bırakmanızı rahatlıkla talep edebilir hale geliyor. Kısaca belirsizleşen sınırlar ilişkilerimizde konforumuzu kaçıracak problemlere yol açabiliyor. Dolayısıyla sınır çizebilmek ve bunu yaparken gönül kırmamak ilişkilerimizin kalitesi ve dengesi için önemli.