Hakan dalgın dalgın yolda yürüyordu. Yanından geçen arabaların sesleri, düşünceli zihninde yalnızca vızıltıdan ibaretti. Hava oldukça kapalı ve soğuk, kar yere henüz yeni düşmüştü. Her adımında kardan dolayı çıtır çıtır sesler geliyordu. Oysa Hakan tüm bunların farkında bile değildi. Zihni uzun zamandır yorgun ve karmakarıştı. Öyle ki geceleri düşünmekten uyuyamaz hale gelmişti.
Okula vardığında öğretmenler odasındaki yerine oturmuştu. Hakan şehrin merkezindeki bir ortaokulda matematik öğretmeniydi. Düşünceli, bir o kadar dalgın görünüyordu. Durumunu fark eden zümre arkadaşı Semih usulca yanına oturdu.
“Hayırdır Hakan öğretmenim, umarım ciddi bir sıkıntın yoktur.” Hakan, derin düşüncelerinin arasından sıyrılıp arkadaşına baktı.
“Ciddi mi değil mi, henüz karar vermedim Semih öğretmenim. Ama artık canımı epey sıkıyor.”
“Anlat hele, ciddiyet durumuna birlikte karar verelim.” Hakan derin bir nefes aldı. Zihnindekileri toparlamaya çalıştı, ardından anlatmaya başladı.
– Semihciğim biliyorsun babam vefat etti ve biz annemle beraber yaşıyoruz. Aslında bundan şikayetçi de değilim. Ama son zamanlarda fark ettiğim bir durum var. Sanki annemin izin verdiği ve onun istediği bir hayatı yaşıyorum. Ne zaman bir şey yapsam, çocukmuşum gibi müdahale ediyor. Hatta bazen benim yerime karar verdiği bile oluyor. Sorumluluğu bana ait olan konularda da söz sahibi. Hoş bir şekilde bunu neden yaptığını soruyorum. “Senin iyiliğin için, sen benim hala küçük oğlumsun.” diyor. Sence bu anne oğul ilişkisi gerçekten sağlıklı mı?
Semih bir süre sessiz kaldı. Belli ki söyleyeceklerini kafasında toparlayıp, tartmak istiyordu. Çünkü aile meseleleri her zaman oldukça hassastı.
İyiliğin için…
– Kardeşim, annen belli ki otoriter bir hanım. Ama sanırım otoriteyi biraz yanlış anlıyor. Sorumluluğu bize ait olmayan konularda karar verme yetkimiz yok. Eğer olsaydı, bu karşı taraf için zulme dönüşürdü. Birlikte yaşadığımız insanlara, bir durum olduğunda güvenmek zorundayız… Peki, sen evde annenle nasılsın?
Hakan’ın yüzü asılarak gözlerini yere indirdi.
– Annem ne isterse onu yaparken buluyorum kendimi. Açıkçası bunu da birkaç gün önce fark ettim. Arabamı değiştirmek istediğimi söylediğimde çok kızdı ve izin vermediğini söyledi. Ben de ondan izin istemediğimi söyleyince küstü. O günden beri de benimle konuşmuyor.
Sağlıklı sınırlar…
Semih düşünceli şekilde başını salladı. “Hakan öğretmenim, anneciğin muhtemelen otoritesinin sarsıldığını düşünüyor. Bu da onu telaşlandırdığı için daha sinirli yapıyor. Benden bir tavsiye istersen; yine de annenin gönlünü al. Ama sınırlarını çizmen de bu noktada çok önemli. Madem konu buraya kadar geldi, kendi lehine davranabilirsin. Şunu unutma derim Hakan öğretmenim. İçin rahat olsun, annene sınır çizmen onu sevmemek ya da ona saygısızlık etmek değildir. Sadece senin de artık büyüdüğünü ve kendi yetki alanında karar verebileceğini göstermen gerekir. İnan bana, sağlıklı sınırlar ilişkinizi de rahatlatır ve daha mutlu olursunuz.”
Hakan’ın yüreği bir nebze olsun serinlemişti. Aslında kendisi de arkadaşı gibi düşünüyordu. Sadece annesine nasıl davranacağını bilemiyordu. Annesi onun en yumuşak karnıydı. Bu zamana kadar tüm zorlukları birlikte göğüslemişlerdi. Onu yok saymak, hayatı boyunca isteyeceği son şeydi.
Peki sınır çizmek, gerçekten yok saymak mıydı?
Her ilişki gibi anne-oğul ilişkisi de zamanla dönüşüyordu. Çocuk büyüyor, roller değişiyordu ama sınırlar aynı kalıyordu. Oysa sınırlar sevgiyi azaltmıyor, aksine onu sağlıklı hale getiriyordu. Bunu fark edebilmek de büyük cesaret istiyordu. Ders zili Hakan’ı düşüncelerinden çekip aldı.
Yine yeni bir ders başlıyordu. Biraz çarpma, biraz da bölme…
Belki de asıl mesele, hayatın görünmeyen denklemlerini çözebilmekti.
31 Responses
Kaleminize sağlık. Sınır koymak saygısızlık, sevgisizlik değildir her iki tarafın da bir ihtiyacıdır
İnsan sınır çizebildiğinde ne kadar da özgürleşiyor, kuş gibi oluyor. Ve kanatları kimsenin canını acıtmıyor.
Sınırlar sevgiyi azaltmayıp onu daha sağlıklı hale getirmesi ne kadar güzel derli toplu bir cümle. Ah… Aman kırmayayım yanlış anlamasın diyerek kendi kendinize sınırlarımızı ihlal ettiğimiz yerler…
“Sınırlar sevgiyi azaltmıyor, aksine onu sağlıklı hale getiriyor.” şunu yaşama entegre edebilmek ne kadar önemli. Elimize sağlık… Çok keyifli ve düşündürücü bir yazı… 🌺🍃
Doğada bile her canlı kendi bölgesini işaret ediyor ki diğer canlılar o bölgeye girerken dikkatli olsunlar, önlem alsınlar. Bize gelince bu sınırları koruduğumuzda doğadaki gibi sıkıntı olmuyor ama o denge bir aşıldığında hayatın çözemediğimiz denklemleri başlıyor gerçekten de 🥲🌺
Evimizin bahçesinin bile bir sınırı duvarları var. İnsanın da hayatında sınırları olması önemli..
Bazen insan sınır koymayı bilmediği için çekiniyor sınır koymaya.
Rest çekmek mi, sınır koymak mı?
İnsan ne yaptığını, nasıl yapacağını öğrenince anlıyor sanırım.
Sınırlar, insanları birbirinden uzaklaştırır sanılır:)
Oysa sınır, aradaki herşeyi kuvvetlendirir..İlişkileri iyileştirir, uzun ve sağlıklı olmasını sağlar.
Sınırsız olan her İlişki, etrafında çiti olmayan boş tarlaya benzer…Kirlenmeye, işgal edilmeye açıktır..
Her sınırlı sevgi, uzun ilişkilerin anahtarı.. 🙂