Atın Ölümü Arpadan Olsun

Gökyüzü gecenin koyu tonlarından sabahın açık renklerine dönüyordu. Pencerenin aralığından içeri ilk ışıklar süzülüyor ve mutfağın soğuk fayanslarına vuruyordu. Çaydanlıktan yükselen buhar, camları buğulandırmıştı. Kaşığın bardağa çarpan sesi bu sessizliği birden bölmüştü. Ahmet mutfak masasının kenarında oturmuş, ellerini istemsizce karnında gezdiriyordu. Buzdolabının kenarında, duvarda asılı olan aynada kendini görmüştü. Gömleği yine dar gelmişti ve aynadaki bu yansımasından rahatsızlık duyuyordu. Bu sebeple nadiren bu mutfak sandalyesinde otururdu. Uyku sersemliğindeydi, içinden derin bir “offf” çekti.

Ahmet yıllardır kilolarından şikayet ederdi. Ne zaman arkadaşlarıyla bir araya gelse aynı konu açılırdı. Kendinden emin bir şekilde “Kararlıyım diyete başlayacağım.” derdi. Spordan, yürüyüşten, sağlıklı beslenmeden söz eder, anlatırken sesi ciddileşirdi. Kendi söylediklerine kendisi de inanırdı. Ama bu sözler çoğu zaman masada, sohbetlerin arasında kalırdı.

Aylar sonra eski arkadaş grubu yeniden toplanmıştı. Kahkahalar, çatal bıçak sesleri, yemekler derken konu Ahmet’e geldi. İçlerinde şakalaşmayı seven, biraz da meraklı olanı konuyu yine açmıştı. “Ahmet, bir şey diyeceğim biraderim. Hani sen geçen ay spora başlayacaktın? Diğer buluşmada farkı görürüz demiştin. Bırak vermeyi, sanki biraz da üzerine eklemiş gibisin. Ne oldu sahi senin kararına?” dedi.

Ahmet bir an sustu, omuz silkti, yüzü asılmıştı. “Aslında karar vermiştim, hatta eve gidince de eşofmanlarımı giydim. O esnada da dışarıda deli gibi bir yağış vardı. Biraz dinleneyim, şu yağmur dinince giderim dedim. Baktım ki yorgunluktan kırmızı koltuğun üzerinde uyuyakalmışım. Uyandığımda da hanım sofrayı kurmuş benim uyanmamı bekliyordu. Çocuklar sormayın, bir de en sevdiğim yemekler! Bunları da yiyeyim de sonra nasılsa başlarım dedim. Şimdi karım incecik sarmalar sarmış, içli köfteler yapmış. Uzun bir süre de böyle bir sofra olmayabilirdi. Bu yüzden onları yememek olmazdı. Dedim ki amannn atın ölümü arpadan olsun.”

Hani başlayacaktın?

Ahmet bunları gülerek söylüyordu ama vicdanı öyle demiyordu. İçine sinmeyen, söylediklerinde kulağa doğru gelmeyen bir şeyler vardı. Bu cümleleri daha önce de defalarca kullanmıştı. Her seferinde farklı bahaneler, aynı ertelemeler oluyordu.

Oysa mesele karar vermek değildi. Mesele aldığın kararların hayata geçirilmesiydi.

Ahmet o akşam sofradan kalktığında midesi tıka basa dolmuştu. İçini tuhaf bir boşluk kaplamış, yüzü gülmüyordu. Aynada kendine baktı, yıllardır değişen ne vardı ki? O gün de dün de “sonra” demişti. Adım atmadığı her an hayatı hep birbirine benziyordu. Kilolar biraz daha artıyor, cesareti azalıyordu ve başlamak daha da zor hale geliyordu.