Sessizce attı çığlıklarını,
Yorgundu hatta çok yorgun,
Ama demedi kimseye yorgunluğunu.
Çünkü her işin başında yorgunluk olacağını biliyordu.
Bekledi, gözlemledi, değerlendirdi…
“Nasıl yaparım?” dedi. “Acaba nasıl yapılır?”
Denedi hatta, küçük de olsa denedi.
Azı küçümsemeden, “Ben zaten bunun âlâsını yaparım ki!” demeden.
Ama kendi kendine yaptı bunu, sessizce…
Çünkü biliyordu sessizliğin gücünü…
Sessiz olanın sesli olandan güçlü olduğunu.
Deneyimlemişti.
Ne zaman avaz avaz bağırsa yapmak istediğini, istediklerini…
Ya da sadece çıtlatsa azıcık
Bir türlü sonuca eremiyor, zayıflıyor, yavaşlıyor, hedeften şaşıyordu.
Hani ordu savaşa çıkmadan önce düşman ile ilgili istihbarat toplar ya
Kaç askeri var ya da ne kadar mühimmatı…
Ama bunu karşı tarafa fark ettirmeden, sessizce yapar.
Çünkü bu sessizlikle güç toplanır.
Ne zaman sessiz kalmayı başarırsa, o zaman taarruz daha da güçlenir.
Kiminle savaştığını bilen, doğru stratejiyi belirleyebilen olur.
Aslan mesela;
Sürünün en güçsüz hayvanını avlayabilmek için kaç gün aç bekler?
Bekler bekler bekler…
Sessizce, sabırla…
Açtır ama bekler…
Sonra mı?
Sonrası tek hamle…
Sabrın ve sessizliğin ödülü…
Sessiz olan hedefine en çok yaklaşabilendir çünkü…
Ne zaman bağırsa, ben bu yapıyorum ya da yapamıyorum diye.
Ya da bağırmaya da gerek yok…
Fısıldasa…
Şunu yapacağım dese…
Karşısına öngöremediği bir sürü engel çıkar…
Hedefe yaklaşamadan uzaklaşmış bulur kendini.
Sessizliği öğretir hayat…
Sessizce ve sabırla ilerlemeyi…
Tohum toprakta, bebek ana rahminde sessizce büyümez mi?
İnsan da böyle hedefi öncesi sessizliği büyütebilmeli.
19 Responses
Aslan, ceylanı avlarken sessizce ve sabırla doğru zamanı bekliyor avlamak için… Doğada ne çok örnek var…
Bazı yazılar yüksek sesle değil, insanın içinde yankılanır. Bu da onlardan biri…
Bazen en büyük ilerleme, kimse görmeden atılan küçük adımlardır. Hayat, gerçekten de sabırla, gözlemle ve sessizce emek vermeyi öğretiyor. Tohumun toprağın altında, bebeğin anne rahminde sessizce büyümesi benzetmesi ise yazının en etkileyici kısmıydı.
Kaleminize sağlık. Düşündüren ve insana kendi yolculuğunu sorgulatan çok güzel bir paylaşım olmuş.
Görünürde öyle görünmese bile belkide en detay bedellerden birisi o kadar konuşmak istemene rağmen sessiz kalmak.
Tohum toprakta, bebek ana rahminde sessizce büyümez mi? Ne kadar da düşündürücü.
Sessiz olmak ne kadar güç ise, sesli olmak, konuşmak, olmadan olmuş gibi bahsetmek o kadar güçsüzlükmüş meğer🌱
Sessizliğin gücü çoğu zaman birçok sesten daha etkilidir ve birçok meseleyi çözebilecek güçtedir.
Sessiz kalabilmekte bir güçtür.
Kaleminize sağlık.
” Sessiz olanın sesli olandan güçlü olduğunu. ” bunu anladığında hayatına aldığında insan güçlenmeye başlıyor…
İş başvurusu mesela
Gidene kadar sessiz kalmayı başarmış dönüşünde dile getirme isteği var değerlendirmeyi kendi kendine yapamıyor.
Yada sınav hazırlığı sınava çalıştığını herkes biliyor.
Doğru olanın ne olduğunu öğrenelim hep beraberce.
Sessiz olmak… Her şeyi sosyal medya ile göz önünde yaşadığımız bir dönemde ne kadar değerli. Yaptığımız veya yapamadığımız her şeyde sessizlikle gelen güç nasıl da her şeyi kolaylaştırıyor aslında ama sesimizin, yaşantımızın yüksekliğinden duyamıyoruz sanırım bunu… Teşekkürler, kaleminize sağlık.