Melike, her sabah olduğu gibi yataktan zorla kalktı. Eşine kahvaltısını hazırlamış ve işe uğurlamıştı. Bu sabah da diğer sabahlar gibi “tekrar uyumayacağım” dedi. Yine dayanamayıp yatağına gidip uyumuştu ve uyandığında saat 11.00’e geliyordu. Sonrasında ise gününü planlamakta zorlandığından, ev işlerinden, çocuktan ve günlerin kısalığından şikâyet ediyordu.
Yine bir sabah uyuyup uyanmış, mutfağa geçmişti. Bir de baktı ki yerde ne görsün? Mutfağında karıncalar tek sıra halinde gelip gidiyorlar. Bir süre durup karıncaları izledi. Küçük bir kırıntı etrafında karıncalar toplanmıştı. Onları buradan nasıl uzaklaştıracağını düşündü. Kayda değer bir bilgiye ulaşamadı. Karıncaları süpürüp ev işlerine daldı.
Ertesi sabah uyandığında yine karıncalar oradaydı. Kahvesini alıp bir süre karıncaları izledi. Hep beraberce nasıl da hareket ediyorlardı. Yine kendilerine yiyecek kırıntı bulmuşlar ve hep beraber taşımaya çalışıyorlardı. Herhalde açlardı, evlerine yiyecek taşımaları gerekiyordu. “Galiba ben aç değilim” dedi. Gülümseyerek kendisine kahvaltı hazırlamaya geçti. Kahvaltı yapıyordu ama zihnindeki akışı da durduramıyordu.” Herhalde karıncalar zihnimi de istila ettiler.” dedi. Gerçekten bu karıncalar nasıl bir anda bu kadar birleşebiliyorlardı? Acaba kendisi ne için kimlerle birleşebilmişti bu hayatta?
Belki gerçekten bu karıncalar açtı ve ortak hedefleri açlıklarını gidermek karınlarını doyurmaktı. Evet, onların ortak bir hedefi vardı.
Peki, benim bu hayattaki hedefim ne?
Sonra karıncaları biraz daha izledi. Hiç yorulmuyorlar, ne kadar hızlı ve düzenli hareket ediyorlardı. Hemen koşarak banyo aynasında kendisine bakmıştı. Aynada gördüğü yüz kendisini şaşırtmadı. Geç uyandığı için şiş gözler ve ruh gibi uykusuz bir surat… Saatler geçse de kendisini daha yorgun hissediyordu. Evde yapılacak bir sürü iş onu bekliyordu. Okuması gereken sınav kâğıtları da… Evde yetiştirmesi gereken işleri, yazmak istediği kitabı vardı.
Melike, o gün kendisinin nelere açlığı olduğunu düşündü. Açlık insanı daima diri tutuyordu. Açlık, hayatta bir konuda hedefinin olması ve o hedef içinde doğru meraklarının olmasıydı. Oysa şu an kendi hayatı bunun tam zıddındaydı. Zihninde dolaşan birçok isteği vardı. Bu istekleri hep havada uçan uçurtmalar gibiydi. Bazen o kadar çok oluyordu ki, ipleri birbirine dolaşıyordu. Ne kadar çabalasa da yetişemeyeceği uzaklıkta. Oysa hedeflerine ulaşmak için düzene ihtiyacı vardı. Çalışkan olması gerekiyordu, tıpkı karıncalar gibi. Hedefiyle aynı yönde olan insanlarla birleşmesi ona iyi gelecekti. Eline bir defter aldı, yapılacaklar listesini belirledi. Aylık alışveriş listesinde evdeki eksiklerde vardı.
Melike o günden sonra daha enerjik olmaya başladı. Hem evinin de düzeni sağlanmıştı. Zihnindeki dağınıklıklar da gitmeye başladı. Bir de evdeki diğer bireylerle de birleşebilmişti. Birlikte hareket ediyorlar, işleri paylaşarak daha kolay hallediyorlardı. Oğlu babasıyla markete rahatça gidiyordu. Kızı ise yemek masasını hazırlıyordu. Evine gelen karıncalar sayesinde birleşebilmeyi ve düzenli hayatın kendisine kattıklarını öğrenmişti.
Melike uzunca bir süre yazdıktan sonra kitabını tamamlamaya yakınlaşmıştı. Son satırlarında şunlar yazıyordu;
“İnsan, öğrenmek isteyince yerdeki karıncadan da öğrenir. Gökte zarifçe uçan kuşlardan da… Yeter ki öğrenmek, kendisini geliştirmek istesin. Kendisine bir hedef belirlesin ve o hedefine uygun davranışlarda bulunsun. Yani o hareketi kendisinde bulabilsin. Yani demem o ki;
Hedefin doğrultusunda açlıkların olursa daha canlı olursun. Tok olursan hareketsiz olur, yaşam enerjini kaybedersin.
9 Responses
Açlık, hayatta bir konuda hedefinin olması ve o hedef için de doğru meraklarının olmasıydı.
Biraz merak biraz istek biraz da gözlem ne güzel hareketler başlatmaya sebep oluyor..
Hayatımıza giren her şeyden gerçekten bir şeyler öğrenebiliyoruz demek ki. Anlamak istesek, bunu bir karıncadan bile anlayabilecek hâle geliyoruz. Gördüğümüzü gerçekten anlayabilmek ne kadar kıymetliymiş.
Sanırım karıncalar şu an benim de zihnimi istila ettiler. Ne kadar doğru bir tespit olmuş ben neden onlar gibi değilim.
Çok öğretici bir hikaye
Üniversite sınavına hazırlanın hedefi üniversite peki ya açlığı ne? Açlığıyle beraber hedefini doğru yere koyduğunda o enerji gelir, çalışma isteğim ama sadece hedef ile melike gibi hareketsiz oluruz. Peki bizi canlı yapan açlıklarımız neler? :))
Günümüzde hiç hedef koymuyoruz aslında… Oysa hedeflerimiz olduğunda onlara ulaşabilmek için her güne daha güzel uyanıyoruz…
bu hayatta gerçek bir hedefimiz var mıydı?
Hedefimize yönelik neler yapıyoruz ?
Kaleminize sağlık 🌸
Öğrenmek ne kadar kıymetli. Etrafa merak ile bakmak ne kadar kıymetli. Bak sen şu karıncaların yaptığına… 🙂