Feda’nın Lideri

Gece, şehrin üzerine ağır bir örtü gibi serilmişti. Sokak lambalarının solgun ışıkları boş caddelere düşüyordu. Günün telaşından geriye yalnızca derin bir sessizlik kalıyordu.  Evin içindeyse herkes uykuya çoktan teslim olmuştu. Duvar saatinin tik-takları dışında duyulan tek bir ses vardı. Dış kapıda dönen anahtarın çıkardığı o hafif sesti.

Kapı yavaşça açıldı, ayakkabılarını sessizce çıkardı. Anahtarını her zamanki yerine astı ve kimseyi uyandırmamaya özen göstererek odasına doğru yürüdü. Saat aşağı yukarı gece bire yaklaşıyordu. Son dokuz aydır neredeyse her gece böyleydi. Oysa birkaç saat sonra yeniden kalkacaktı ve sabahın ilk ışıklarıyla yolunu tutacaktı.

Altmış yaşına gelmişti, insan bu yaşlarda biraz yavaşlar sanılırdı. Ama o hala yıllardır taşıdığı sorumlulukları aynı kararlılıkla sürdürüyordu. Gülru, odasında, yatağında uzanırken babasının eve gelişini duymuştu. Onun bu kadar dayanıklı oluşuna bazen inanamazdı. Bazen de hayran kalırdı ona… İçinde iki duygu aynı anda yaşardı: Gurur ve hüzün… Bir yandan güçlü bir babaya sahip olduğu için gururlanırdı. Diğer yandan da bu kadar yorulmasına üzülürdü.

Ama babasını bildim bileli böyleydi. Çalışmak onun hayatının doğal bir parçasıydı. Evine bağlı, çocuklarına düşkün, sorumluluklarını bilen bir adamdı. Her zaman aynı fikirde olmazlardı. Zaman zaman birbirlerini anlamakta da zorlanırlardı. Ama sevgisinden hiç şüphe duymamıştı, çok seviyordu onu. O gece düşünceleri onu yıllar öncesine götürdü. Çocukluğu gözlerinin önünden bir film şeridi gibi geçmeye başladı. Babası, gençliği, mücadelesi, şimdiki hali… Ne kadar farklı görünüyordu şimdi. Saçlarına düşen aklar, yüzündeki çizgiler ve biraz daha yavaşlayan adımları vardı artık… Ama çizgilerin her biri emeğin, vazgeçişin ve sorumluluğun iziydi.