Selim’in evden hiç çıkmadığı üçüncü günüydü. Kafası çok karışık ve ne yapacağını bilemez haldeydi. “Neden hep benim başıma geliyor bunlar?” diye soruyordu. Sorun kendisinde miydi yoksa suçladıklarında mıydı? Televizyon karşısında oturmuş, ekrana dalgın gözlerle bakıyordu. Yine derin düşüncelerin içinden çıkamıyordu.
Birden, televizyondaki belgeselden gelen kuş sesiyle düşüncelerden sıyrıldı. Ne tatlı bir kuştu, kanatları rengarenkti. Aynı zamanda çok da güzel dans ediyordu. “Sahi, neden böyle hareket ediyordu bu kuş?” diye düşündü ve dikkat kesildi televizyona. Kendisine eş bulmak için çeşitli figürlerde danslar ediyordu. Bir taraftan da eş olarak seçilmek için yuva hazırlıyordu. “Tam bir tatlı kaçık bu kuş.” diye düşündü.
Kuş, günlerce küçük ağaç dallarını toplamış ve kendisine bir kule inşa etmişti. Seslendirenin söylemine göre dişi kuş onu beğenirse, eşi olabilecekti. Hakikaten, iki metre yüksekliğinde bir kule yapmıştı ve hiç durmamıştı. Kararında ne kadar azimliydi bu kuş. İki günün sonunda dişi bir kuş onu fark etmişti. Dişi kuşun etrafında dans etmişti ama dişi kuş biraz izleyip, beğenmeyip uçup gitmişti.
Eylem ısrar ister.
Yılmamış, ümidi tükenmemiş olarak bir başka kuşu bekliyordu. Dişi bir kuş alana girince “İş şimdi başlıyor.” diyordu seslendiren. Dans edip ve tekrar kendini beğendirmeye çalışması gerekiyordu. Bir o tarafa bir bu tarafa figürler sergiliyordu. Sonra durup durup dişi kuşa bakıyordu. Dişi kuş hala tav olmuyordu. Dişi kuşun yanına yanaşıyordu ama o hop başka dala konuyordu. O, ısrarla dansına devam ediyordu. O, dişi kuşu istiyordu ve hiç vazgeçeceğe benzemiyordu. Dişi kuş da onu tüm sınavlara tabii tutuyordu adeta.
Belgesel bitmişti yüzünde bir tebessüm vardı. “Hayat insana bir kuştan dahi neler öğretir.” diye mırıldandı. Selim, kuşa gerçekten çok imrenmişti. Ne kadar netti kararında, günlerce yılmadan yuvasını yapıyor, sabırla bekliyordu. Elinden giden için üzülmeyip, bir diğeri için ümit besliyordu. Hayata ne kadar uyumlu yaşıyordu. O bir kuştu ama ne kadar azimliydi. Hedefine ulaşmayı hiç usanmadan, sabırla bekliyordu. Beklediği geldiğinde hiç duraksamıyor, az durayım, yorgunum demiyordu. Kafam karışık gibi düşüncelere dalmadan hemen harekete geçiyordu.
Hayat aslında tam olarak buydu. Selim’in hayatta yaşadığı birçok problemin sebebi buydu. Çok sevdiği, bakıştığı, evlenmek istediği kıza bir türlü açılamamıştı. Daha sonra kızın başkasıyla evlilik sürecine girdiğini duymuştu.
Hayalini kurduğu iş mülakatına girmeyi sürekli sonraki dönemlere erteliyordu. Hayatta bir şeyleri istiyor ancak adım atmayı geciktiriyordu. Kararlar alıyor ancak “Sonra yaparım” diyordu.
“Sonra yaparım” dediği şeyler bir fırsat gibi kaçıp gidiyordu.
Bazen de çığ gibi büyüyüp gözünde yapılamaz hale geliyordu. Oysa istekleri vardı ve kararını da vermişti aslında. Ne iş yapmak istediğini ve nasıl bir hayat yaşamak istediğini biliyordu. Ama harekete geçemiyor ya da kararını istikrarlı devam ettiremiyordu. Yapmadığı işler onu günden güne ümitsiz bir hale sokuyordu. Gözünün önündeki problemin ne olduğunu görmüyordu.
İzlediği bu kuş onda bir şeyleri ateşlemişti artık. Kendi problemini kuşu gözlemleyerek görmüştü. Oysa öncesinde kimler neler anlatmıştı ona ama şu an kendisi idrak etmişti. Bir karar verdikten sonra hemen o işe koyulacak istikrarlı, azimli bir şekilde çabalayacaktı. Karşısına birtakım sınavlar gelecek ama o ümidini kırmayacaktı.
Başarı, hedefe ulaşırken önüne çıkan engellerin aşılması ve karar verilen hedefe ulaşmaktı.
35 Responses
Eylemlerinde ısrarlı olanlar hedefine yaklaşmaya hak kazanıyor.
Ne kadar sıkıntı veya olumsuzluk olursa olsun vazgeçmemek.. Kararına sahip çıkmak :))
Bir kuş, bir hayvan insana başarının yöntemini gösterebiliyor. Problemlerin çözümleri hep gözümüzün önünde 🙂
Kesinlikle süreklilik istiyor hayat:)
Sen yapamıyor değilsin, sürekliliğin olmadığı içn, devam etmediğin için vazgeçtiğin için olmuyor 🙂
Yoksa zaman, insana hakkını veriyor, hep verdide…
Evet bir şey istiyoruz ama Hayat bizden ortaya ne koyduğumuza bakar. Orda bir çaba ve ısrar görmek ister. O hedefimizin peşini bırakmamak gerekir.
İnsan istekleri için mücadele etmeli ısrar etmeli sabretmeli ve sürekliliği olmalı. Süreklilik yoksa hiçbirinin bir anlamı olmuyor. Hayat o süreklilikte ettiğin mücadeleye, sabra, ısrar bakıyor…
Çoğu zaman önümüze çıka engel rağmen hareket edebilme, sürekliliği sağlamak hedefe yaklaştırıyor insanı
Kız evi naz evi demişler :))
O nazı çekebilecek azim lazım
Bir kuşun öğrettikleri…
Her gün bir sürü hedefler belirliyoruz, bu yolculukta ne kadar azimliyiz, sabır edebiliyor muyuz bu kuş gibi yılmadan🥲 süreklilik ne kadar da önemliymiş🤗
Bir şeyi isteyip hedeflemek yetmiyor. Veya bir hareket, adım da yetmiyor.
Hedefimiz için harekete devam ve ısrar etmemiz gerekiyor.