Selim’in evden hiç çıkmadığı üçüncü günüydü. Kafası çok karışık ve ne yapacağını bilemez haldeydi. “Neden hep benim başıma geliyor bunlar?” diye soruyordu. Sorun kendisinde miydi yoksa suçladıklarında mıydı? Televizyon karşısında oturmuş, ekrana dalgın gözlerle bakıyordu. Yine derin düşüncelerin içinden çıkamıyordu.
Birden, televizyondaki belgeselden gelen kuş sesiyle düşüncelerden sıyrıldı. Ne tatlı bir kuştu, kanatları rengarenkti. Aynı zamanda çok da güzel dans ediyordu. “Sahi, neden böyle hareket ediyordu bu kuş?” diye düşündü ve dikkat kesildi televizyona. Kendisine eş bulmak için çeşitli figürlerde danslar ediyordu. Bir taraftan da eş olarak seçilmek için yuva hazırlıyordu. “Tam bir tatlı kaçık bu kuş.” diye düşündü.
Kuş, günlerce küçük ağaç dallarını toplamış ve kendisine bir kule inşa etmişti. Seslendirenin söylemine göre dişi kuş onu beğenirse, eşi olabilecekti. Hakikaten, iki metre yüksekliğinde bir kule yapmıştı ve hiç durmamıştı. Kararında ne kadar azimliydi bu kuş. İki günün sonunda dişi bir kuş onu fark etmişti. Dişi kuşun etrafında dans etmişti ama dişi kuş biraz izleyip, beğenmeyip uçup gitmişti.
Eylem ısrar ister.
Yılmamış, ümidi tükenmemiş olarak bir başka kuşu bekliyordu. Dişi bir kuş alana girince “İş şimdi başlıyor.” diyordu seslendiren. Dans edip ve tekrar kendini beğendirmeye çalışması gerekiyordu. Bir o tarafa bir bu tarafa figürler sergiliyordu. Sonra durup durup dişi kuşa bakıyordu. Dişi kuş hala tav olmuyordu. Dişi kuşun yanına yanaşıyordu ama o hop başka dala konuyordu. O, ısrarla dansına devam ediyordu. O, dişi kuşu istiyordu ve hiç vazgeçeceğe benzemiyordu. Dişi kuş da onu tüm sınavlara tabii tutuyordu adeta.
Belgesel bitmişti yüzünde bir tebessüm vardı. “Hayat insana bir kuştan dahi neler öğretir.” diye mırıldandı. Selim, kuşa gerçekten çok imrenmişti. Ne kadar netti kararında, günlerce yılmadan yuvasını yapıyor, sabırla bekliyordu. Elinden giden için üzülmeyip, bir diğeri için ümit besliyordu. Hayata ne kadar uyumlu yaşıyordu. O bir kuştu ama ne kadar azimliydi. Hedefine ulaşmayı hiç usanmadan, sabırla bekliyordu. Beklediği geldiğinde hiç duraksamıyor, az durayım, yorgunum demiyordu. Kafam karışık gibi düşüncelere dalmadan hemen harekete geçiyordu.
Hayat aslında tam olarak buydu. Selim’in hayatta yaşadığı birçok problemin sebebi buydu. Çok sevdiği, bakıştığı, evlenmek istediği kıza bir türlü açılamamıştı. Daha sonra kızın başkasıyla evlilik sürecine girdiğini duymuştu.
Hayalini kurduğu iş mülakatına girmeyi sürekli sonraki dönemlere erteliyordu. Hayatta bir şeyleri istiyor ancak adım atmayı geciktiriyordu. Kararlar alıyor ancak “Sonra yaparım” diyordu.
“Sonra yaparım” dediği şeyler bir fırsat gibi kaçıp gidiyordu.
Bazen de çığ gibi büyüyüp gözünde yapılamaz hale geliyordu. Oysa istekleri vardı ve kararını da vermişti aslında. Ne iş yapmak istediğini ve nasıl bir hayat yaşamak istediğini biliyordu. Ama harekete geçemiyor ya da kararını istikrarlı devam ettiremiyordu. Yapmadığı işler onu günden güne ümitsiz bir hale sokuyordu. Gözünün önündeki problemin ne olduğunu görmüyordu.
İzlediği bu kuş onda bir şeyleri ateşlemişti artık. Kendi problemini kuşu gözlemleyerek görmüştü. Oysa öncesinde kimler neler anlatmıştı ona ama şu an kendisi idrak etmişti. Bir karar verdikten sonra hemen o işe koyulacak istikrarlı, azimli bir şekilde çabalayacaktı. Karşısına birtakım sınavlar gelecek ama o ümidini kırmayacaktı.
Başarı, hedefe ulaşırken önüne çıkan engellerin aşılması ve karar verilen hedefe ulaşmaktı.
35 Responses
Elinden giden için üzülmeyip, bir diğeri için ümit beslemek. Ne güzel bir motivasyon cümlesi. Hayatımızda aldığımız kararların arkasında duramamak ne çok yıpratıyormuş insanı. Kaleminize sağlık, çok motive edici bir yazı olmuş.
Sadece düşünmek yetmez. Onun eyleme dönüştürülmesi ve kararlılıkla o istikamette ilerlenmesi gerek. Başarıya ancak böyle ulaşılabilir.
Gerçekten insanoğlu düşenemiyor da neden okumuyor dedirti bi hikaye…
Bazen en zor başlamak değil, ertelemeyi bırakmamız gerektiğini Sabırla ve kararlılıkla atılan küçük adımların bile insanı hedefe yaklaştırdığını çok iyi anlatmış. Emeginize sağlık…
Selim’in hikâyesi, çoğumuzun içinden sessizce geçen bir durumu yakalıyor: ne istediğini bilip yine de harekete geçememek. Metnin en güçlü yanı, bu içsel düğümü büyük laflarla değil, küçücük bir kuşun davranışıyla çözmesi. O kuş adeta doğanın minik bir öğretmeni gibi; ne analiz yapıyor ne de ertelemeye sığınıyor. Sadece karar veriyor ve eyleme geçiyor.
Selim’in farkındalığı ise hikâyenin kırılma noktası. Başkalarından duyduğu öğütler bir türlü içine işlememişken, bir belgesel sahnesi zihninde şimşek gibi çakıyor. Bu da gösteriyor ki gerçek öğrenme çoğu zaman dışarıdan değil, insanın kendi içinden geliyor.
Metin, “başarı”yı süslü bir sonuç olarak değil, süreçteki ısrar ve devamlılık olarak tanımlıyor. Özellikle “sonra yaparım” düşüncesinin fırsatları nasıl sessizce alıp götürdüğünü çok sade ama etkili bir şekilde anlatmış. Okuyucuya parmak sallamadan, onu Selim’in yerine koyarak düşündürüyor.
Kısacası bu hikâye, büyük değişimlerin bazen küçük bir fark edişle başladığını anlatan sıcak ve samimi bir metin. Okuyanın zihninde şu cümleyi yankı gibi bırakıyor: “Belki de eksik olan şey bilgi değil, harekete geçme cesareti.
Metin çok basit bir örnek üzerinden güçlü bir mesaj veriyor. Selim’in erteleme alışkanlığı, fırsatları kaçırmasına neden oluyor. Kuş ise tam tersine, deniyor, vazgeçmiyor ve sürece güveniyor. Bu karşılaştırma, başarı için en kritik şeyin istikrar olduğunu çok iyi anlatmış.
Kaleminize sağlık, gerçekten düşündüren ve insanı harekete geçmeye teşvik eden bir yazı olmuş. Emeğinize, yüreğinize sağlık.
Hareket ne kadar önemli…
Başarı için net bir hedef gerekiyor önce. Sonra da sabır ve samimiyet ile süreklilik.. .
Hedeflerimiz oluyor ama ulaşmak için ne yapacağımızı kestiremediğimiz de oluyor.
Vazgeçmeden devam etmek önemliymiş. Umarım bunu başarabiliriz.
Teşekkürler 🙂
Kaleminize emeğinize sağlık🦋
Sonra dediğimiz her şey sonraya büyüyerek geliyor. Kuş mu? İnsanşatın anlatamadığı şeyi bir kuş nasıl idrak ettirebilirdi? Demek ki…
Ne güzel bir yazı. Ne kadar çok bilsem de bazen farklı bir yerden hatırlatılması lazım