Gözleri kıpırdamadan camın önündeki ağaca bakıyordu. Yine dalmış gitmişti Barış, son zamanlarda sıklıkla yaptığı gibi. Kafası karmakarışık, canı sıkkın ve mutsuzdu. Ne yapmalıydı ki? Hakikaten sevgi aslında neydi? Sadece bir duygu mu?
Barış Derya’yı çok seviyordu. Fakat bunu ailesine nasıl açıklayacaktı? Onlara göre, ahbaplarının kızı Rana ile sözlü sayılırdı. Aynı senenin çocuklarıydılar, aynı okullara gitmişler, birlikte büyümüşlerdi. Aileleri daha küçüklüklerinden karar vermişti çocukların izdivacına. Barış da biliyordu bu fikrin mantıklı olduğunu. Ancak kalbi aynı şeyi söylemiyordu.
Barış üniversite için şehre gelmişti. Bu da ona bambaşka bir dünyanın kapılarını aralamıştı. İlk defa kendi kararlarını alabildiği bir dünyanın…Memleketteyken tüm kararlar ailesi tarafından verilirdi. Barış’ın bir şeyi düşünmesine gerek yoktu. Bu duruma zamanla alışmış ve hoşuna bile gitmişti. O yüzden üniversitenin ilk yılında biraz zorlandığını fark etti. Akşam ne yiyeceği konusu bile bir dertti.
Karar vermek neden zor olur?
Tam bu dönemde çıkmıştı Derya karşısına. Derya şehirde ve evin tek kızı olarak büyümüştü. Ailesi onu kendi kararlarını alabilen ve ayakları üzerinde durabilen bir genç kız olarak yetiştirmişti. Çok okuyan, çok gezen, her konuda sohbet edebildiği biriydi. En çok da Derya’nın “Ne istediğini bilen netliğinden” etkilenmişti. Barış ilk görüşte âşık olmamıştı. Ama bir süre sonra duygularına engel olamaz hale gelmişti. Derya da Barış’a karşılık vermişti.
Barış ailesinin Derya’yla evlenmesine izin vermeyeceğini biliyordu. Derya’yı üzmekten korktuğu için de gerçekleri ona söyleyemiyordu. Kendine kalsa Rana’yla konuşur ve Derya’yla evlenmek istediğini anlatırdı. Rana ve aileler Barış’ın okulunu bitirmesini bekliyordu. Hem işlerini birleştirmek hem de akraba olmak niyetindeydiler.
Geçici çözümler, problemi kalıcı olarak çözer mi?
Günler böyle geçerken okulun son senesi gelip çatmıştı. İçindeki sıkıntı her geçen gün daha da büyüyordu. Ailesini karşısına almaya cesareti yoktu. Derya’dan da vazgeçmek istemiyordu. Ailesini oyalamak için okulu uzatmak, yaz okuluna kalmak…Yurt dışında yüksek lisans yapmayı bile düşünmüştü.
Bulduğu her çözümün sahte olduğunu o da biliyordu. Her geçen gün çözüm daha da zorlaşıyordu. İşler henüz kontrolündeyken duygularına hâkim olamamıştı. Derya ile ilişkisi başladığında, iki genç kıza da gerçekleri söyleyememişti.
Erteledikçe gözünde büyüyordu.
Barış’ı daldığı derin düşüncelerden, açılan kapının sesi çıkarmıştı.
– Ooooo bıraktığım yerde oturuyor olamazsın. Bak ben üç kilometre koştum geldim. Hava mis gibi, kalk arka bahçede biraz ter atalım. Var mısın tek pota maça?
Dört yıldır oda arkadaşlığını yapan Emre’ydi gelen. Dolaptaki basket topunu alıp, Barış’a doğru fırlattı.
– Dur be oğlum, zaten canım burnumda. Doluya koysam olmuyor, boşa koysam dolmuyor.
– Gören de Karadeniz’de gemilerin battı sanacak.
– Herkes mezun olmanın sevincinde, ben memlekete dönmemenin derdinde.
– Hala mı Rana konusu? O konuda kararını verdin sanıyordum.
– Verdim vermesine de çözümlerim işe yaramıyor.
– Barış kardeşim sahte çözümler üretip iki tarafı da oyaladın. Şimdi gerçek problem büyüdü. Net bir karar verip eyleme geçme zamanı gelmedi mi? Sen de gerçek çözümün ne olduğunu çok iyi biliyorsun. Sadece ertelediğin için hareket etmen zorlaştı. Artık bir noktada bu belirsizliği sonlandırman gerekmiyor mu? Hem Derya’ya hem de Rana’ya bunu borçlusun.
Kararını ver, bir yerden başla…
Emre haklıydı, her sahte çözümle düğüme bir düğüm eklemişti. Ve durumu çözülemez hale getirmişti. Bu işe artık bir dur demesi gerekiyordu.
Sevgi bazen gerçek çözümün peşinden gidebilecek cesaretti…
36 Responses
Erteleye erteleye bir hal olduk
Düşün düşün bir yere varamadık
Bir karar alıp harekete geçsek daha az yorulacaktık ne yapacağını bilmeden arada derede insan daha da yoruluyor
Bir karar ver ve eyleme geç artık
Diyorum kendime :))
Ertelemek insanın kendisine yapabileceği büyük bir yanlış…
Sahte çözümler değil gerçek çözümlerle ertelemeden başlamak için iyi bir yazı, teşekkür ederiz….
İnsan sahte çözümlerle kendini kandırır, işleri daha karmaşık hale getirir
Neden erteler insan o sonucundaki bedelle karşılaşmak istemez. Ama sadece ertelediğinde sonucundaki bedeli büyütürsün. Ertelemediğinde o bedeller hep küçülür hatta zannettiğinde daha az olduğunu ve daha çözülebilir olduğunu görürsün. Güzel bir hatırlatma 🌿
Bu kadar sıkışmadan en başında cesaret edebilseydi bu kadar büyümeyecekti .çözümler …
Kaleminize sağlık…
Gerçekten cesareti doğru yere doğru sevgiye koymaktı hayatın ilk hamlesinde ki şifresi aslında…
Olaylar ertelendikçe içimizde bir çığ gibi büyür. Harekete geçmedikçe sahte çözümlerle anı kurtarırız..
Ertelemek ne kadar büyük bir probleme dönüştürüyor aslında her şeyi.. dur birazdan arayayım ben diyip açmadığımız telefon, yarın hallederim diyip ertelediğimiz bir plan, şimdi değil dediğimiz her şey aslında ne kadar büyüyerek karşımıza çıkıyor bir fark edebilsek her şeyi değiştirirdik sanırım.
Verdiğimiz kararların arkasında duracak olgunluğa ulaşamayınca, geçici çözümlerle sorunları öteliyoruz.
Sahte çözümler bizi uzun vadede çok yorar, umarım gerçeğin kıymetini anlayanlardan oluruz..