Oda günün son ışığını içine ağır ağır çekiyordu. Her şey sanki biraz yavaşlamıştı. Perdenin arasından süzülen solgun ışık, havadaki tozları görünür kılıyordu. Kırmızı eski kutunun üzerindeki birikinti ince zaman tabakası gibiydi. Kutu aralandığında, yıllardır saklı kalmış tanıdık koku sessizce yayılıyordu. Sararmış fotoğraflar, parmak ucunda hafif bir pütür bırakıyordu. Siyah beyaz karelerin içindeki yüzler, bugünün filtrelerinden uzaktı. Bugünün ekranlarında olmayan bir canlılık ve taze duygular vardı. Hiçbir “beğeni sayısının” veremeyeceği saf mutluluktu bu. Kâğıdın dokusundan, sanki parmaklarına bulaşıyordu.
Sonra masanın üzerinde yanıp sönen akıllı telefonuna kaydı bakışları. Saniyeler içerisinde çekilen, kusursuz görünen binlerce kareye… Her biri özenle seçilmiş, filtreli, pürüzsüz görünen hayatlara. İçini hafif bir sızı kapladı Merve’nin. Az önce parmaklarında hissettiği gerçeklik, yerini kaygan kusursuzluğa bırakmıştı.
“Ne zaman büyüteçle kusur arayan, bütündeki ruhu kaybeden anneler olduk?” diye geçirdi içinden.
Annelik artık anı biriktirmek değildi. Her anı kusursuz gösterme çabasına dönüşmüştü. Günümüzde anne olmak, bitmeyen bilgi sağanağında şemsiyesiz yürümek gibiydi. Sosyal medyadaki “mükemmel anne” imajı anneliğin kutsallığını gölgeliyordu.
Oysa eskiden bir çocuk yetiştirmek için mahalle gerekirdi. Komşu teyzeler annenin yorgunluğu alır, bakkal amcalar yanlışlarını düzeltirlerdi. Doğadaki aslan sürüsü gibi, yavrular sadece annenin değildi. Tüm sürünün koruması altındaydı adeta. Bugün ise anne-çocuk dört duvar arasında yaşıyordu. Herkesin birbirini yargıladığı dijital bir hücrede ömür geçiyordu.
Bu yalıtılmışlık beraberinde büyük bir yanılgıyı da getirdi. “Çocuk odaklılık!” Modern dünya çocuğun her istediğini karşılamayı “iyi annelik” sandı. Oysa anne hayatın ritmini çocuğa aktaran orkestra şefi olmalıydı. Şimdilerde ise, çocuğun her istediğini yapan “servis sağlayıcısına” dönüşmüştü. Oysa doğada güneş sabittir, gezegenler onun etrafında döner. Güneş gibi, anne kendi enerjisini ve merkezini kaybederse, sistem çöker. Peki, bu döngüde çocuk neyi öğreniyordu?
Çocuk hayata bakarken annesinin gözlüğünü ödünç alır.
Anne elinde telefonuyla tüketim halindeyken çocuğa kitap oku dediğinde…
Kendi stresiyle baş edemezken çocuğa “sakin ol” diye bağırdığında…
Hayatın sahte filtrelerine sığınırken onlara “dürüst ol” dediğinde…
Aslında sadece görüntüyü öğretiyordu onlara. Seçimlerinin bir sonucunun olmadığını yansıtıyordu. Hayatın yalnızca ekranlardan ibaret olduğu mesajını veriyordu farkında olmadan.
Merve, zihni yorulmuş bir halde düşünmeye devam etti. “Çocuğa cihazı verip sessizliği satın almak yerine ne yapabiliriz?“
Eskiden çocuklar “can sıkıntısından” dünyalar inşa ederdi. İki taştan oyun üretir, hayaller kurar, çamurdan evler yaparlardı. İp atlar, seksek oynar, derslerini de ihmal etmezdi. Şimdi ise üretmek yerine, tüketimlerini teşvik eder olduk. Dijital çağın steril ortamlarında çocukları fanuslarda büyütüyoruz. Oysa yetiştirmek, bazen düşmesine ve kendi başına kalkmasına alan açmaktır.
Çünkü doğa muazzam bir denge üzerinedir. Arı çiçekten nektar alırken aynı zamanda tozlaşmayı da sağlar. Yani alırken verir, tüketirken üretir. Anne-çocuk ilişkisi sadece “tüketim odaklı” olduğunda bağlar zayıflar. Oysa birlikte olmak, mutfakta una birlikte karışarak hamur yapmaktı. Birlikte olmak ekrandaki binlerce videodan daha köklü bağ kurardı.
Anneler günü yaklaşırken, verebileceğimiz en güzel hediye nedir?
Anne ve çocuk için, mükemmeliyetçilik zırhını atmaktır. Çocuk için dünyanın en güvenli yeri, donuk ekranlar değildir. Annesinin o filtresiz, belki yorgun ama samimi gülümsemesidir.
Bu yıl mutluluğumuz, aldığımız hediyelerle mi olacak? Yoksa o kâğıt fotoğraflardaki kaybettiğimiz doğallığı yeniden yakalamak mı?
Belki de bugün, çocuğumuzun gözlerinin içine bakarak başlayabiliriz her şeye. En doğal, en samimi, en filtresiz halimizle…
42 Responses
Gerçeği uygulayan bir anne olmak, aslında egoya ters gelse de daha kolay olan. Ama çocuk odaklı ebeveyn olmak insanın egosuna daha hoş geliyor. Helikopter (!) bir anne veya kahraman bir baba çocuğunun gözündeki ışığı görmek istiyor.
Filtresiz bir hayat ve ebeveynlik dileğiyle…
Kaleminize sağlık:)
Çok güzel ve annelere dokunan bir yazı.
Annelere farkındalık yaratan ve anne olan her insana doğru dediğimiz yanlışları fark etmemizi sağlayacak keyifli bir yazı.
Çocuklarımızın bu filtresiz ilişkiye ihtiyacı var. Anneler günü kulu olsun💐
Yorum bile yazamadım sadece okudum başa dönüp dönüp 🙁
Çok güzel bir yazı olmuş. Evet anneler güneş ve merkezden şaşmamalı.
“Mükemmeliyetçilik zırhını atmak…” ne iyi geldi. İnsan mükemmel gözükmeye çalışıp onca unutulmayacak anı biriktirmekten nasıl da geri kalıyor bu zamanda… Kaybettiğimiz, unuttuğumuz doğallığı yakalayanlardan oluruz umarım… 🙂
🩷❤️🩹🌹
Günümüzün fotoğrafını çekmiş yazar ama telefonla değil eski bir fotoğraf makinesiyle. Elinize sağlık
Beklemeden hareket edelim bugün inşallah… filtresiz bakalım evlatlarımızın gözlerine ❤️
Yüreğe dokunan güzel bir yazı 💞