Oda günün son ışığını içine ağır ağır çekiyordu. Her şey sanki biraz yavaşlamıştı. Perdenin arasından süzülen solgun ışık, havadaki tozları görünür kılıyordu. Kırmızı eski kutunun üzerindeki birikinti ince zaman tabakası gibiydi. Kutu aralandığında, yıllardır saklı kalmış tanıdık koku sessizce yayılıyordu. Sararmış fotoğraflar, parmak ucunda hafif bir pütür bırakıyordu. Siyah beyaz karelerin içindeki yüzler, bugünün filtrelerinden uzaktı. Bugünün ekranlarında olmayan bir canlılık ve taze duygular vardı. Hiçbir “beğeni sayısının” veremeyeceği saf mutluluktu bu. Kâğıdın dokusundan, sanki parmaklarına bulaşıyordu.
Sonra masanın üzerinde yanıp sönen akıllı telefonuna kaydı bakışları. Saniyeler içerisinde çekilen, kusursuz görünen binlerce kareye… Her biri özenle seçilmiş, filtreli, pürüzsüz görünen hayatlara. İçini hafif bir sızı kapladı Merve’nin. Az önce parmaklarında hissettiği gerçeklik, yerini kaygan kusursuzluğa bırakmıştı.
“Ne zaman büyüteçle kusur arayan, bütündeki ruhu kaybeden anneler olduk?” diye geçirdi içinden.
Annelik artık anı biriktirmek değildi. Her anı kusursuz gösterme çabasına dönüşmüştü. Günümüzde anne olmak, bitmeyen bilgi sağanağında şemsiyesiz yürümek gibiydi. Sosyal medyadaki “mükemmel anne” imajı anneliğin kutsallığını gölgeliyordu.
Oysa eskiden bir çocuk yetiştirmek için mahalle gerekirdi. Komşu teyzeler annenin yorgunluğu alır, bakkal amcalar yanlışlarını düzeltirlerdi. Doğadaki aslan sürüsü gibi, yavrular sadece annenin değildi. Tüm sürünün koruması altındaydı adeta. Bugün ise anne-çocuk dört duvar arasında yaşıyordu. Herkesin birbirini yargıladığı dijital bir hücrede ömür geçiyordu.
Bu yalıtılmışlık beraberinde büyük bir yanılgıyı da getirdi. “Çocuk odaklılık!” Modern dünya çocuğun her istediğini karşılamayı “iyi annelik” sandı. Oysa anne hayatın ritmini çocuğa aktaran orkestra şefi olmalıydı. Şimdilerde ise, çocuğun her istediğini yapan “servis sağlayıcısına” dönüşmüştü. Oysa doğada güneş sabittir, gezegenler onun etrafında döner. Güneş gibi, anne kendi enerjisini ve merkezini kaybederse, sistem çöker. Peki, bu döngüde çocuk neyi öğreniyordu?
Çocuk hayata bakarken annesinin gözlüğünü ödünç alır.
Anne elinde telefonuyla tüketim halindeyken çocuğa kitap oku dediğinde…
Kendi stresiyle baş edemezken çocuğa “sakin ol” diye bağırdığında…
Hayatın sahte filtrelerine sığınırken onlara “dürüst ol” dediğinde…
Aslında sadece görüntüyü öğretiyordu onlara. Seçimlerinin bir sonucunun olmadığını yansıtıyordu. Hayatın yalnızca ekranlardan ibaret olduğu mesajını veriyordu farkında olmadan.
Merve, zihni yorulmuş bir halde düşünmeye devam etti. “Çocuğa cihazı verip sessizliği satın almak yerine ne yapabiliriz?“
Eskiden çocuklar “can sıkıntısından” dünyalar inşa ederdi. İki taştan oyun üretir, hayaller kurar, çamurdan evler yaparlardı. İp atlar, seksek oynar, derslerini de ihmal etmezdi. Şimdi ise üretmek yerine, tüketimlerini teşvik eder olduk. Dijital çağın steril ortamlarında çocukları fanuslarda büyütüyoruz. Oysa yetiştirmek, bazen düşmesine ve kendi başına kalkmasına alan açmaktır.
Çünkü doğa muazzam bir denge üzerinedir. Arı çiçekten nektar alırken aynı zamanda tozlaşmayı da sağlar. Yani alırken verir, tüketirken üretir. Anne-çocuk ilişkisi sadece “tüketim odaklı” olduğunda bağlar zayıflar. Oysa birlikte olmak, mutfakta una birlikte karışarak hamur yapmaktı. Birlikte olmak ekrandaki binlerce videodan daha köklü bağ kurardı.
Anneler günü yaklaşırken, verebileceğimiz en güzel hediye nedir?
Anne ve çocuk için, mükemmeliyetçilik zırhını atmaktır. Çocuk için dünyanın en güvenli yeri, donuk ekranlar değildir. Annesinin o filtresiz, belki yorgun ama samimi gülümsemesidir.
Bu yıl mutluluğumuz, aldığımız hediyelerle mi olacak? Yoksa o kâğıt fotoğraflardaki kaybettiğimiz doğallığı yeniden yakalamak mı?
Belki de bugün, çocuğumuzun gözlerinin içine bakarak başlayabiliriz her şeye. En doğal, en samimi, en filtresiz halimizle…
42 Responses
Anne çocuk ilişkisi ve annenin yetiştirici rolü çok çok önemli, bu yazı için teşekkür ederiz🌱
Çocuk hayata bakarken annenin gözlüğünü ödünç alır. O kadar güzel bir cümle ki… günümüzde ki yaşamın tam zıttında. Çocuk odaklı değil, annenin merkezde olduğu bir yaşam.
Teşekkürler, 🫠💫
Elinize sağlık, her gün daha fazla dijitalleşen dünyada ilişkilerinizi korumak, çocuklarımızı korumak giderek zorlaşıyor. Bilinçlenmeye ihtiyaç var. Bu doğrultuda çok güzel bir yazı olmuş ☘️
Aile birlikte eğlendiğimiz, dinlendiğimiz, gezdiğimiz yer de. Tüketim yaptığımız yerde üretim yapmak, bal arısı gibi bunu başardığımız an insan yetiştirmeye, güçlü bağların oluşmasına da zemin hazırlıyoruz. Bunu başarabilmek dileğiyle…
Dijital dünyanın ve tüketimin esiri olan bizler anne çocuk ilşkisinde yaşanan samimiyetsizlikler acı ama gerçek .Gerçekkeri farkettiren cesur kaleminize sağlık.Yazınızın dönüşümü başlatması dileğiyle
Çocuk odaklılık ifadesi çuk oturmuş. Ebeveynlerin servis sağlayıcısı olması da çok yerinde tespit. Çok güzel anlatmış. ❤️
Günümüzü çok güzel özetlemiş, teşekkürler.
Çok güzel bir yazı… ” Anneker için Çok değerli bilgiler içeriyor…
Yukardaki hikaye gibi eskiden çocuklar kendi başlarına oyun ve oyuncak yaparlardı daha marifetliydi anneler çocuklara daha sabırlıydı günümüzde çocuk sussun diye ses çıkarmasın tüketim annelerin rahatı bozulmasın diye telefon ve tablet veren anneler çoğaldı anneler gününe yakışan bir yazı olmuş
Günümüzün annesini bir “servis sağlayıcıya” olarak tanımlamak çok güzel bir benzetme olmuş. Anneliğin; servis sağlayıcılığından çıkarılarak, gerçek hayat için bir yol gösterici rehber olduğu günleri görmek dileğiyle…