Günlük hayatın koşuşturması içerisinde doğayı yalnızca manzara olarak görüyoruz. Toprağın altına, denizin derinliklerine, gökyüzüne biraz daha dikkatli bakmak yeterli. Manzaradan ötesini, sessizce işleyen bir düzeni fark ediyoruz. Bu düzenin temelinde rekabetten daha güçlü bir ilke yatıyor.
“Uyum”
Doğamız, milyonlarca yıldır aynı gerçeği fısıldıyor: Hayatta kalanlar güçlü olanlar değil, çevresiyle kusursuz uyumu yakalayanlardır. Çevreleriyle ve değişen şartlarla uyum içerisinde olanlar yaşamın sürekliğine katkı sağlar. Bu yüzden doğa bize dayatmayı değil, birlikte akmayı fısıldar. Ve bu fısıltı, her yerde aynı ritimle yankılanır.
Bu uyumu görmek için çok uzağa gitmemize gerek yok. Önce gözümüzün çoğu zaman fark etmediği toprağın altına bakmalıyız. Devasa ağaçlar, ormanda tek başlarına yaşamazlar. Köklerini saran Mikoriza mantarlarıyla bütün orman görünmez bağlarla bağlanır. Bu gizli ağ, suyu ve mineralleri ağaçlar arasında paylaştırır. Güneş görmeyen bir fidanı yaşlı ve güçlü bir ağaç bu ağ sayesinde besler. Doğada uyum, yalnızca bireysel bir hayatta kalma mücadelesi değildir. Karşındakinin eksikliğini kendi fazlanla tamamlayarak ortak yaşamı ayakta tutmaktır.
Benzer bir dayanışma da denizlerin derinliklerinde karşımıza çıkar. Üstelik çok daha renkli bir şekilde. Mercan resifleri, tek başlarına hayatta kalamayacak kadar hassas canlılardır. Bu yüzden mikroskobik alglerle olağanüstü bir ortaklık geliştirirler. Mercanlar alglere güvenli bir yuva sunarlar. Algler de fotosentez yaparak mercanları besler ve onlara büyüleyici renklerini kazandırırlar. Biri olmadan diğeri solup gider. Aralarındaki uyum, dünyadaki deniz yaşamının çoğunluğuna ev sahipliği yapar ve zengin bir ekosistemin temelini oluşturur.
Uyum; kendi sınırlarını korurken, yanındakiyle güçlenip parlayabilmektir.
Uyumun yalnızca birlikte yaşamaktan ibaret olduğunu düşünmemeliyiz. Uyum, bizlere hareketin içinde de kendini gösterir. Yeryüzünün bilge suları; akarsular ve nehirler… Dağlardan aşağıya akarken karşılarına çıkan devasa kayalarla kavga etmezler. Onları yıkmak için kaskatı bir inatçılık sergilemezler. Bir engelle karşılaştıklarında; yumuşakça yön değiştirir, etrafından dolaşırlar. Bazen yavaşlar, gerekirse kayanın şekline bürünürler ama akmaya devam ederler. Suyun esnek uyumu, zamanla en sert kayaları bile eritir ve kendine yeni bir yol, pürüzsüz bir yatak açar. Nehir bize şunu hatırlatır; uyum sağlamak teslim olmak değildir. Değişen şartlar içerisinde uygun şekle bürünmek ve kendi yolculuğunu kolaylaştırıp, yoluna devam edebilmektir.
Bir de nehirlerden ayrılıp gözlerimizi gökyüzüne çevirebiliriz. Orada da uyumun adeta görsel bir şölene dönüştüğünü görürüz. Sonbaharda binlerce sığırcık kuşunun gökyüzünde süzüldüğüyle karşılaşırız. Hep birlikte hareket ederken tek bir canlıymış gibi dalgalanırlar. Aralarında ne bir çarpışma olur, ne de düzenleri kaybolur. Her kuş yakınındaki kuşların hareketini, hızını ve açısını takip eder. Ortada tek bir yönetici yoktur. Yalnızca güven, dikkat ve uyum vardır. Gökyüzündeki bu etkileyici dans bize şunu gösterir;
Uyum, kendi özgünlüğünü kaybetmeden yanındakinin adımlarına ayak uydurabilmektir.
Doğanın gösterdiği bu uyum dili ekolojik dengeyle sınırlı kalmaz. İlişkilerin temel taşlarından biri ve kurduğumuz bağlar için de önemli ipuçları taşır. Çünkü insan ilişkilerinde de durum çok farklı değildir.
Çoğu zaman ilişkilerimizi sürdürürken partnerlerimizi kendimize göre şekillendirmeye çalışırız. Farklılıkları birer tehdit gibi algılarız. En küçük engellerde, anlaşmazlıklarda katılaşıp kırılırız. Sağlıklı ve uzun ömürlü bağlar, birbirlerini tüketmek yerine beslenebilmeyi gerektirir.
Gerçek uyum, iki insanın aynı olması demek değildir. Farklılıkların içinde ortak bir ritim yakalayabilmektir.
Hayatı güzelleştiren, dönüştüren ve anlamlı kılan şey yalnız kalmak değildir. Birlikte o dünyaya kök salabilmektir.
14 Responses
ilişkilerimizi sürdürürken partnerlerimizi kendimize göre şekillendirmeye çalışırız.
Halbuki farklılıkların uyumuyla o kadar zengin bir dünyamız var ki
O güzel dünyayı ancak farklılıkları kabullenip uyumlanarak farkedebiliriz
Kendimize göre etrafımıza bakarak ne çok şey kaybediyoruz 🙁
Trakya da ayçiçekleri birbirleriyle uyum içerisinde hareket ediyorlar 🙂 Ayrı ayrılar ama bir bütün gibi davranışları var ne kadar da uyumlular. Yanı başındakilere uyuz olmak yalnızlığı seçmek yerine, kendinde ki özgünlüğü kaybetmeden uyum sağlayabilmeyi öğrenmek çok daha değerli oluyor.
Uyum; kendi sınırlarını korurken, yanındakiyle güçlenip parlayabilmektir.
Neden sorusunun sebeplerini, gerçekliği yansıtarak aktaran bir içerik olmuş.🦋
Uyumlanan sürecini yönetir. 😎
Gözle görebildiğimiz her yerde ve her şeyde uyum varken uyumlanamadıkça insanoğlu savrulup durdu tüm ilişkilerinde…oysa ne kadar kıymetliymiş uyumlanabilmek⚘️